حوضچه های استغراق به منظور استهلاک انرژی اضافی در پایین دست سرریزهای ریزشی سدها ساخته می شود. سرعت جریان در اثر برخورد جت آب به بستر حوضچه به فشار دینامیکی تبدیل می شود. هدف تحقیق حاضر، بررسی فشار ناشی از برخورد یک جت قائم به بستر حوضچه استغراق می باشد. از این رو، آزمایش ها برای چهار دبی مختلف (متناسب با قطر نازل بین 6 تا 27.5 لیتر بر ثانیه متغیر بوده) در سه قطر نازل متفاوت 4.3، 5.2 و 8.2 سانتی متر برای چهار ارتفاع ریزش 37، 60، 90 و 120 سانتی متر انجام شده است. همچنین آزمایش ها برای سطوح صاف و زبر در شرایط هیدرولیکی یکسان انجام و نتایج آن هابا یکدیگر مقایسه شده است. مقادیر فشار دینامیکی توسط یک ترانسدیوسر فشار اندازه گیری شده است. نتایج آزمایش ها نشان می دهد که افزایش قطر نازل جت موجب کاهش ضریب فشار دینامیکی می شود. همچنین نتایج نشان دهنده یک افزایش در مقدار فشار دینامیکی به دلیل وجود زبری در صفحه برخورد است. بعلاوه، تغییرات عدد فرود جت جریان و ارتفاع ریزش تاثیر بسزایی بر روی فشار دینامیکی دارد. مقدار بیشینه فشار دینامیکی در مرکز صفحه تماس بوده و با دور شده از مرکز صفحه، مقدار آن به تدریج کاهش می یابد.

میزان آبشستگی بستر قابل فرسایش و توسعه آن دراثر برخورد جت ها توجه بسیاری از مهندسین هیدرولیک را به خود جلب کرده است. در این پژوهش، تغییرات بستر پایین دست یک جت در دو حالت مستغرق و ریزشی و با اعمال تغییرات دبی مورد بررسی قرار می گیرد. خروجی کالورت در حالت مستغرق دقیقا مماس بر سطح مصالح بستر و در حالت غیرمستغرق 46 سانتیمتر از سطح مصالح بستر متحرک فاصله دارد. جت ها در هر دو حالت زاویه 10 درجه با افق می سازند. نتایج حاصله موید این واقعیت بود که در دقایق نخست آزمایش تغییرات ابعاد آبشستگی بسیار شدید است، اما با گذشت زمان، از شدت آن در هر دو حالت مستغرق و غیر مستغرق کاسته می شود. بطوریکه در حالت مستغرق نزدیک به 80% از عمق نهایی حفره در 5 دقیقه اول رخ می دهد و این میزان در حالت غیرمستغرق حدودا %70 خواهد بود.

آبشستگی ناشی از فرسایش بستر در هنگام مواجه با جت های ریزشی آب به دلیل عملکرد مخربی که بر پی سازه های هیدرولیکی می گذارد موضوعی است که موردتوجه محققان مختلف قرارگرفته است. برخورد دو جت مایل علاوه بر تغییری که در نیروی فرسایشی آب ایجاد می کند ممکن است سبب ورود هوا نیز شود که در این تحقیق بر اساس نتایج آزمایشگاهی به بررسی عمق آبشستگی ناشی از برخورد دو جت در حوضچه آرامش فرود فواره پرداخته شده است. برای این کار از سه نوع دانه بندی در برابر 4 ارتفاع عمق پایاب استفاده شده است. دو جت با زوایای 30، 45 و 60 درجه نسبت به قائم باهم برخورد داده شده اند و در پایان هر آزمایش عمق آبشستگی اندازه گیری گردید. مشخص گردید که با افزایش عدد فرود ذره عمق آب شستگی افزایش می یابد. همچنین با افزایش زاویه جت نسبت به قائم، عمق آبشستگی افزایش می یابد. پس از مقایسه روابط ارائه شده توسط محققین مختلف، رابطه ای برای بیان عمق آبشستگی ناشی از برخورد دو جت مایل ارائه شده است. همچنین مشخص شد که ورود هوا تأثیر قابل ملاحظه ای بر کاهش عمق آبشستگی دارد.

در این تحقیق فشارهای دینامیکی ناشی از جت خروجی از پرتابه جامی شکل به ازای زوایای مختلف برخورد رفتار سنجی شده است. دبی، فاصله افقی و عمودی محل برخورد از قله جت و زاویه برخورد جت به محل در رفتار فشارهای دنیامیکی نقش دارند. آزمایش هایی به ازای دبی های0.11 ، 0.18، 0.25، 0.32 و 0.39 متر مکعب بر ثانیه و زوایای برخورد 0، 30، 60 و 90 درجه انجام شد. جهت ثبت نوسانات فشاری از فشارسنج الکترونیکی استفاده گردید. بعد از برقراری رابطه بین پارامترها مشخص گردید که پارامترهای مستقل H-h/L (نسبت فاصله قائم قله جت تا محل برخورد به فاصله افقی آن) و q (زاویه برخورد) بیشترین تاثیر را در  P/(V2/2g)نسبت ارتفاع فشار به ارتفاع سرعتی) دارند.در انتها با استفاده از پارامترهای بدون بعد رابطه ایی توانی جهت تعیین میزان حداکثر فشار دینامیکی ارائه شده است.

این مقاله به بررسی تبادل حرارت در برخورد جت نانوسیالات می پردازد. هدف، مقایسه مدل های تکفازی و دوفازی در تحلیل جریان نانوسیالات و هم چنین مطالعه رفتار سیال پایه و نانوذرات به طور مجزا در مدل دوفازی اولری-اولری می باشد. برای این منظور، برخورد جت نانوسیال آب/Al2O3 در حالت های مختلف با مدل های تک فازی، مخلوط دوفازی و دوفازی اولری-اولری شبیه سازی شده و نتایج به دستآمده مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. برای حل معادلات حاکم در هر سه مدل از روش حجم محدود استفاده می شود. صحت شبیه سازی های انجام شده با مقایسه نتایج به دست آمده با نتایج موجود به اثبات می رسد. نتایج نشان می دهند که در کلیه رویکردها، افزایش عدد رینولدز و بالارفتن کسر حجمی نانوذرات، بهبود تبادل حرارت را در پی دارد. در محاسبات انجام شده، مدل های دوفازی انتقال حرارت بیشتری را نسبت به مدل تکفازی پیش بینی می کنند. مقایسه دقیق رویکردهای دوفازی نیز بیانگر انتقال حرارت بیشتر مدل اولری-اولری نسبت به مدل مخلوط می باشد. با این وجود، مشخص می شود که با افزایش عدد رینولدز و کاهش کسر حجمی نانوذرات، نتایج این دو روش به هم نزدیک تر می شوند. در نهایت، مدل اولری-اولری نشان می دهد که توزیع دما در سیال پایه و نانوذرات یکسان است اما توزیع سرعت ها با یکدیگر متفاوت می باشند.

سرمایش و یا گرمایش سطوح تخت با استفاده از پاشش یک جت سیال بر روی آنها در بسیاری از کاربردهای صنعتی و مهندسی بویژه در شرایطی که شار حرارتی بالا باشد کاربرد دارد در این مقاله اثر نیروی شناوری در انتقال حرارت از یک صفحه تخت داغ که در معرض جت دو بعدی (شکافگونه) آرام و عمودی هوا قرار گرفته است بررسی شده است معادلات ممنتوم و انرژی حاکم بر این فرایند بر حسب تابع جریان و ورتیسیتی نوشته شده و به روش اختلاف محدود حل شده است. محدوده پارامترهای بکار رفته در این مفاله به این صورت است: عدد رینولدز 50-10 ،عدد ریچاردسون 5/0-0عدد گراشف 50-0، ارتفاع بی بعد نازل از سطح تارگت 3-2 نتایج بدست آمده برای جریان سطح آزاد، ضریب اصطکاک محلی و ضریب انتقال حرارت محلی را بصورت توابعی از اعداد رینولدز و گراشف و فاصله افقی از محور جت رسم کرده ایم. نتایج این بررسی نشان می دهد که ضریب انتقال حرارت محلی تابعی از اعداد رینولدز، گراشف و فاصله از محور جت می باشد تغییرات عدد نوسلت و نیز تنش برشی محلی با تغییر پارامترهای فوق مورد مطالعه قرار گرفت و مشاهده گردید که با افزایش اعداد رینولدز اثرات نیروی شناوری کاهش می یابد.

استفاده از پرتابه های جامی شکل در سدها، به علت نیروهایی که جریان جت خروجی از آنها در محل برخورد به بستر پایین دست وارد می کند و منحصر به آبشستگی و یا شکستگی دال کف می شود که در مقایسه با سازه های دیگر، نیاز به بررسی و مطالعه بیشتری دارند. تعیین مشخصات فشارهای دینامیکی محل برخورد در شرایط مختلف، این امکان را به ما خواهد داد که در صورت وقوع چنین شرایطی در سازه های اجرایی احتمال وقوع آبشستگی و میزان دقیق آن را مشخص نماییم و همچنین می توان ب طور دقیق احتمال ترک خوردگی دال کف پایان دست و یا مرحله جدا شدن ذرات از بستر را تعیین کرد که در طراحی حوضچه های استغراق اهمیت دارد. در این مطالعه با فراهم آوردن شرایط اندازه گیری فشارهای دینامیکی ایجاد شده بر کف در اثر برخورد جت خروجی از پرتابه جامی شکل سعی در استخراج داده هایی در شرایط مختلف برخورد از نظر دبی جت خروجی و عمق پایاب شده است. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که حوضچه های استغراق پایین دست پرتابه های جامی شکل زمانی موثر خواهد بود که نسبت عمق آب حوضچه به ضخامت جت در حال برخورد (y/B1) بزرگتر از سه باشد.